Choć nie wyróżnia się efektownym wyglądem, doświadczeni miłośnicy grzybobrania od lat wiedzą, że warto go zbierać. Jego walory kulinarne sprawiają, że coraz częściej trafia do domowych spiżarni.
Prawdziwy skarb dla grzybiarzy
Lejkowiec trąbkowy (Craterellus cornucopioides) to jadalny grzyb występujący głównie w lasach liściastych, zwłaszcza pod bukami i dębami. Owocniki pojawiają się od późnego lata aż do jesieni, często tworząc większe skupiska. Najbardziej charakterystyczną cechą tego gatunku jest ciemny, lejkowaty kapelusz z pofałdowanymi brzegami oraz pusty w środku trzon. Z powodu ciemnej barwy łatwo wtapia się w ściółkę, dlatego wiele osób mija go, nawet nie zdając sobie sprawy z jego obecności.
Sprawdź również: Tego muchomora możesz zbierać w lipcu. Grzybiarze nazywają go panienką
Dlaczego lejkowiec trąbkowy tak rzadko bywa robaczywy?
Jedną z największych zalet lejkowca trąbkowego jest to, że znacznie rzadziej niż wiele innych grzybów leśnych jest atakowany przez larwy owadów. Nie oznacza to, że robaki nie pojawiają się w nim nigdy, jednak zdrowe owocniki trafiają się wyjątkowo często. Dzięki temu po powrocie z lasu grzyby wymagają mniej selekcji i czyszczenia. To jedna z cech, za którą szczególnie cenią go doświadczeni grzybiarze.
Idealny do suszenia i aromatycznych farszów
Lejkowiec trąbkowy jest ceniony przede wszystkim za intensywny aromat. Po wysuszeniu jego zapach staje się jeszcze bardziej wyrazisty, dlatego świetnie nadaje się do przechowywania przez wiele miesięcy. Suszone grzyby można wykorzystać do przygotowania farszu do uszek i pierogów, a także sosów, zup, risotto czy dań z makaronem. Wystarczy je wcześniej namoczyć, ugotować i drobno posiekać, aby nadały potrawom głęboki, leśny smak.
Jak rozpoznać lejkowca trąbkowego?
Lejkowiec trąbkowy ma ciemnoszary lub niemal czarny kolor, cienki trzon i głęboki lejek zamiast klasycznego kapelusza. Najczęściej rośnie na wilgotnych stanowiskach wśród opadłych liści. Osoby początkujące powinny pamiętać, że podczas grzybobrania warto korzystać z atlasu grzybów lub konsultować swoje znaleziska z doświadczonymi grzybiarzami. Zbieranie wyłącznie gatunków, które udało się jednoznacznie rozpoznać, to podstawowa zasada bezpiecznego grzybobrania.
