Tu znajdziesz najwięcej kurek. Lubią towarzystwo tych drzew

Kurek warto szukać przede wszystkim w borach sosnowych i świerkowych, a także w lasach mieszanych, w których rosną dęby, buki oraz brzozy. Pieprznik jadalny żyje w ścisłym związku z korzeniami drzew. Grzybnia dostarcza im wodę i składniki mineralne, w zamian otrzymując substancje odżywcze. Z tego powodu żółte owocniki wyrastają z ziemi w pobliżu żywych drzew, często przez kilka sezonów. Nie pojawiają się natomiast na martwych pniach ani leżących gałęziach.

Obecność sosny czy świerka to jednak dopiero pierwszy trop. Kurki szczególnie chętnie rosną na kwaśnej, lekkiej i piaszczystej glebie, która jest wilgotna, ale nie podmokła. Po zauważeniu pierwszej kurki powinniśmy dokładnie obejrzeć najbliższe otoczenie. Pozostałe owocniki mogą kryć się pod mchem, igliwiem albo liśćmi borówki, zaledwie kilkadziesiąt centymetrów dalej. Często rosną w grupach, łukach lub nieregularnych kręgach.

Doświadczeni grzybiarze oglądają stanowisko z kilku stron i delikatnie rozchylają ściółkę. Nie należy jej rozgrzebywać ani wyrywać całych płatów mchu.

Najlepsze warunki do zbierania kurek pojawiają się po kilku ciepłych i deszczowych dniach. Pojedyncza ulewa następująca po długiej suszy zwykle zwilża jedynie powierzchnię mchu, igliwia i liści. Leżąca głębiej grzybnia nadal ma wtedy za mało wody, zatem wyprawa do lasu następnego ranka może zakończyć się pustym koszykiem. Większe szanse będziemy mieć po serii spokojnych opadów, po której utrzymuje się umiarkowana temperatura. Grzyby potrzebują również kilku dni, aby wykształcić owocniki i przebić się przez ściółkę.

Zobacz również:

---

Porady

Kurki czyszczę w mniej niż minutę. Nie nasiąkają wodą

Gabriela Grzebieniowska

Przed wyjazdem warto przeanalizować pogodę z całego tygodnia, zamiast kierować się wyłącznie ostatnim deszczem. Dobrym sygnałem jest stale wilgotny mech oraz miękka, chłodna ziemia. Poszukiwania najlepiej prowadzić na przepuszczalnym podłożu, które zatrzymuje część wilgoci, lecz nie zamienia się w grząskie błoto. Kurki często wyrastają na osłoniętych zboczach i w zagłębieniach terenu, z których woda stopniowo odpływa. Rozlewiska, mokradła oraz brzegi pokryte stojącą wodą zwykle nie zapewniają im odpowiednich warunków.

Udane stanowisko dobrze zapamiętać lub zaznaczyć na mapie w telefonie. Widoczne nad ziemią żółte kapelusze są owocnikami, natomiast grzybnia jest ukryta w podłożu i może rozwijać się tam przez kolejne sezony. Jeśli zachowa więź z korzeniami drzewa, a leśna ściółka nie zostanie zniszczona, kurki mogą ponownie wyrosnąć w tej samej okolicy.

Kurka i lisówka pomarańczowa mogą na pierwszy rzut oka wyglądać podobnie, jednak wyraźnie różnią się budową spodu kapelusza.

Lisówka pomarańczowa ma cienkie, gęsto ułożone i wyraźnie zaznaczone blaszki, które przypominają osobne płytki. Są miękkie, wielokrotnie się rozwidlają i łatwiej oddzielają od kapelusza. Sam grzyb zwykle przybiera intensywnie pomarańczową barwę, a środek kapelusza może być ciemniejszy od brzegów. Lisówka ma też smuklejszy trzon, cieńszy miąższ i bardziej regularny kształt. Często wyrasta na rozkładających się fragmentach drewna, wśród leśnych resztek lub na zrębkach. Kurka rośnie bezpośrednio na ziemi, ponieważ jej grzybnia współpracuje z korzeniami żywych drzew.

Sam kolor kapelusza nie wystarczy nam jednak do prawidłowego rozpoznania grzyba. Jego odcień zmieniają wiek, wilgotność oraz światło padające między drzewami. Dlatego trzeba obejrzeć cały okaz, zwłaszcza spód kapelusza, trzon, miąższ i miejsce wzrostu. Lisówka pomarańczowa jest uznawana za grzyb niejadalny lub niewskazany do spożycia i może wywołać dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Jeśli wygląd owocnika budzi w nas choćby cień wątpliwości, lepiej pozostawić go w lesie. Zebrane okazy można również bezpłatnie skonsultować z grzyboznawcą w najbliższej stacji sanitarno-epidemiologicznej.