Przedmiotom codziennego użytku Słowianie przypisywali różne działania. Większość zabobonów dotyczyła ziół, kwiatów i zjawisk pogodowych, jednak niektóre z nich mówiły o rzeczach, które obecnie większość z nas ma w swoim domu. Korzystanie z pewnego przedmiotu 13 września ma przynieść pecha.
Czego nie robić 13 września? To może przyciągnąć nieszczęście
Lato w głównej mierze obfitowało w zabobony dotyczące miłości, szczęścia i dobrobytu. Poczynając od Nocy Kupały, po przesądy związane ze zbiorami. Jednak nie zabrakło też takich, które ostrzegają przed pechem. Zgodnie z nimi 13 września nie powinno się patrzeć w lustro. Najlepiej przez cały dzień unikać, spoglądania na swoje odbicie — może to być problematyczne, przy nakładaniu makijażu czy układaniu fryzur, niemniej nasi przodkowie wierzyli, że takie działanie w ten konkretny dzień może zwiastować nadejście pecha.
Oczywiście ludowe zabobony warto traktować z przymrużeniem oka, niemniej jednak mając możliwość niespoglądania w lustro, można go przestrzegać, aby jak zwykły mawiać babie i nie tylko: „Nie kusić losu". Przy czym dotyczy to wszystkich luster, ale nie telefonu, także chcąc obejrzeć swoje odbicie, można włączyć przednią kamerę i wciąż „przestrzegać zasad".
Sprawdź także: Masz taką liczbę w dacie urodzenia? To znak, że jesteś wybrańcem losu
Lustra w kulturze ludowej — dlaczego są tak ważne?
Niektóre podania twierdzą, że Słowianie wierzyli, że lustro było atrybutem bogini Łady, patronującej miłości i pięknu. Związane są one również ochroną domu. W czasie żałoby często zakrywano wszystkie lustra, aby duchy nie przedostały się do domostwa. Niektóre zabobony mocno zakorzeniły się w naszej kulturze. Chociażby zbite lustro, które ma zwiastować siedem lat nieszczęścia. Wywodzi się to z ludowych przesądów, mówiących o tym, że pęknięcia były równoznaczne z zaburzeniem porządku w domu.
Zabobony dotyczące luster mogą być pozytywne lub negatywne, najważniejsze, aby pamiętać, że są to tylko przesądy. Nie dają one nigdy pełnej gwarancji, ale kto wie może mają w sobie ziarno prawdy — w końcu nasi przodkowie, ledwie parę wieków temu, w pełni w to wierzyli.
